7-14 juli 2025 – door Cleo Zumpolle
Rommelende wolken, regen, grijze mist, locals die langs ons heen rennen naar beneden.. Terwijl we op ons uiterste doorstappen met enkel een pauze voor het aantrekken van de regenkleding, denk ik aan mijn vriend en kinderen. We moeten echt nú die berg af! Van alles gelezen over de bergen en de gevaren en wat ik daarvan heb onthouden: onweer is slecht nieuws. Zo snel mogelijk naar de boomgrens, waar nodig omkeren en terug naar een lager gebied. Ons pad leidt ons vandaag van hut 4 naar hut 5 over een vrij open pas. Vlak voor het hoogste punt horen we het onweer in de verte en is er nog een twijfel – wachten of doorlopen? We besluiten door te lopen en de pas op de hoogste haalbare snelheid over te steken.
De spanning is voelbaar. Niet iedereen loopt even snel en het voelt als ‘survival of the fittest’. Eenmaal in de hut heerst ontlading en bespreken we de ervaring die iedereen heeft gehad. De keus om door te lopen was gemaakt op basis van het onweer dat nog ver weg was en een andere kant op leek te bewegen (dit was ook zo). We hebben op geen enkel moment in gevaar verkeerd. Zo’n ervaring met bijbehorende spanning is er wel eentje die je bijblijft en ook zeer leerzaam voor de hele groep. Omdat we vroeg waren vertrokken in verband met het voorspelde onweer, kwamen we al om 11u aan en konden we in alle rust bijkomen van de intense ochtend.
Dit is ook voor mij wel een voorbeeld van hoe bergwandelen zowel letterlijk als figuurlijk pieken en dalen kent. Je voelt en ervaart van alles en bent daardoor echt aan het léven. Ook deze reis kende weer veel momenten van zowel tranen als schaterlach, soms direct op elkaar gevolgd.
Samen met Yomads organiseert Judith dit jaar meerdere huttentochten en deze door de prachtige Spaanse Pyreneeën is er 1 van (en misschien wel de mooiste). Zowel Maarten als ik gingen mee en ik vertel je in deze blog alles over!
Dag 1 – Aankomst
Barruera is ons startpunt waar iedereen na de reis bijeenkomt. Sommigen zijn met het vliegtuig (1,5u Schiphol-Toulouse, dan 3 uur met transferbusje), anderen met de trein (die namen er lekker de tijd voor met ook overnachtingen in Toulouse) en ook is er met de auto gereisd (13u).
Het is heerlijk om in het hotel aan te komen, we hebben 2 à 3 persoonskamers (en oh wat zullen we die op de laatste nacht gaan waarderen na 5 nachten op slaapzalen 😉 met eigen badkamer in het centrum van het dorpje. Om 18u is er een briefing waarbij we de gidsen Femke en stagiair Janneke ontmoeten en om 20u eten we een 3 gangen maaltijd in een leuk restaurant tegenover het hotel. We genieten meteen alweer van toast met knoflook, verse tomaat en goede olijfolie – jep, we zijn in Spanje!
Dag 2 – Wennen aan het terrein
5,5km – 630m stijgen
Weer zonnig maar niet te heet – wandeltijd 9.30-13.30u met optioneel extra rondje van 3,5km in de middag
We vertrekken met taxibusjes naar het startpunt van de wandeling op ongeveer 1700m hoogte. De driver vertelt dat hij met zijn hele familie al zijn hele leven in Barruera woont en werkt. Echt op zn Spaans geeft hij aan, manana manana, rustig aan ;). Heerlijk, we komen al dromend over het leven hier meteen helemaal in de Spaanse vibe terecht en de wandeling moet nog beginnen! Deze start op een stuwdam langs een groot azuurblauw meer met uitzicht op granieten kliffen aan de overkant. Femke vertelt dat dit dé plek in het gebied is om te klimmen en we zien zelfs een paar poppetjes omhoog klauteren. Onze eigen route begint rustig, vrij vlak en hoewel er wel veel stenen op liggen, is het nog steeds wel een pad te noemen. Dit zal de rest van de week ook nog wel anders zijn! Na het meer is er een soort plateau waar we onze eerste pauze houden naast de koeien. Het weer is geweldig, vanmorgen 10 graden, dat is echt koel voor de tijd van het jaar, en naarmate het later wordt en we ook in de zon gaan lopen is het echt lekker. We hebben allemaal een korte broek aan en rond 12u konden alle vestjes wel uit. Dan start de eerste klim van de dag, maar ook die is vriendelijk te noemen. Steeds meer iets grotere stenen en we leren waar mogelijk kleine stapjes te zetten om zo energiezuinig mogelijk omhoog te komen.
Ook komen we de prachtige bloem, de ‘Blauwe Monnikskap’ tegen, wat het grootste gevaar in de bergen is, vertelt Femke. Als je stof van deze bloem op je hand krijgt en per ongeluk in je mond stopt, kan je direct de helikopter bellen en hopen dat je het overleeft. Take care in the mountains! Na nog een stop bij een volgend meertje waarbij we een stromende waterval aanhoren voor een snelweg (afkickverschijnselen uit Nederland..) komen we alweer snel bij de eerste hut aan, de Refugi Joan Ventosa i Calvell op 2215m hoogte. Er zijn hier ook veel dagjesmensen en hoewel het een grote hut is (70 bedden) voelt hij klein en knus aan. Helemaal hout van binnen en iedereen heeft een gezellig tafeltje voor diner en een spelletje ’s avonds. In de meeste hutten in dit gebied is het normaal om je tas beneden te laten staan en in een bakje alles voor de nacht mee naar boven te nemen. Bedden bestaan uit 1 lange rij onder en 1 lange rij boven waar je met zijn allen in slaapt. We drinken hier wat, laten wat spullen achter en vertrekken dan met een groot deel van de groep voor een extra tochtje over blokkenvelden en langs Japans aanvoelende beekjes met kleine boompjes en stenen erin. Een paar besluiten hier even te gaan liggen en ik kom hier echt weer nog weer zo veel meer tot rust. Het kabbelende beekje, ‘mijn’ eigen rotsformatie voor m’n neus, boekje erbij.. mij niet meer bellen! (Kan ook überhaupt niet want bereik is inmiddels weg 😉 wat een heerlijke dag.
In de hut is het warme water afgesloten dus even in de rij voor een snelle koude douche en daarna tijd voor een welverdiend biertje, meegebracht kaasje en het eerste spelletje! Diner is binnen aan grote tafels en is uitgebreider dan ik dacht. Goedgevulde soep, pasta pesto, ribs met puree en (verse!) fruitsalade na. Hierna ligt iedereen vrij snel in bed en zonder m’n ereader überhaupt aan te raken val ik in slaap.
Dag 3 – Prachtig en pittig
11.6km – 770m stijgen, 917m dalen (inclusief de optionele top)
Weer zonnig – Wandeltijd 8 – 1730u (met ook veel pauzes)
De ochtend start en niet iedereen heeft even lekker geslapen vannacht blijkt, het is wel erg knus zo tussen medereizigers in, allemaal samen op 1 groot matras. Voor sommigen is deze nacht een diep dal van de reis te noemen, anderen vonden het ook wel een mooie authentieke ervaring. Dit is het berghut leven pur sang! Gelukkig kunnen we er wel om lachen samen en hebben de hutten die volgen allemaal kleinere slaapzalen en slaapt iedereen de rest van de reis een stuk beter.
De dag start met een lang pad langs verschillende meren en koetjes met niet al te veel hoogteverschil en tegen 11u komen we aan bij de voet van de eerste top, de Montardo (2781m). Hier is de keuze om spullen achter te laten en 400m omhoog te klimmen voor het 360 graden uitzicht op onder andere de gletsjer, de kers op de taart! Het grootste deel van de groep kiest hiervoor en 3 blijven beneden om te genieten van een lange pauze in het gras.
Hierna hervatten we de weg naar hut 2, Refugi de Colomèrs. Dit is nog een lange afdaling en bij vlagen ook vrij stijl. Wat het terrein hier kenmerkt is de granieten ondergrond die nergens echt vlak is. Overal zijn er wel stenen en soms hele blokkenvelden waarbij je over grotere stenen klautert om weer bij het herkenbare pad te komen. Enigszins uitdagend dus, maar wel ook een hoog fungehalte! Soms moeten we echt even bewust stilstaan om naar de omgeving te kijken omdat je bij elke stap toch naar je voeten kijkt waar je ze neer kan zetten. En omhoog kijken is toch echt zeeeer de moeite waard! Elke bocht geeft weer een nieuw perspectief en we passeren meertje na meertje, de ene nog blauwer en transparanter dan de ander.
Nationaal Park Aigüestortes is beschermd natuurgebied wat inhoudt dat er niet gezwommen mag worden in de meren. De oorspronkelijke balans wordt op het moment teruggebracht en dat betekent ook dat de forellen die ooit door de mensen in het gebied zijn uitgezet zodat er gevist kon worden, nu door de rangers worden gevangen. Hier voorkomen ze mee dat de almaar groeiende populatie alle algen in de meren opeet.
Na een lange dag van 10 uur waarbij de meesten ook wel enigszins klaar waren met het wandelen, komen we aan bij het grote stuwmeer waaraan de hut ligt. Deze is direct aan de waterkant gelegen en heeft, naast een fenomenaal uitzicht, ook zijn eigen helikopterplatform. We ontmoeten hier een paar oudere fitte wandelaars met hun kinderen van 15 en 19 die ook genieten van hun reis. Hoe geweldig, om met je kids zo’n gebied te ontdekken.. #lifegoals! Ook spreken we een jongen die de G11 loopt (pad van oost naar west Spanje die de hele Pyreneeën doorkruist) die elke nacht wild kampeert en eens in de drie weken ‘afdaalt’ naar een hut voor voedsel en een douche. Maarten heeft bij het horen van zijn avonturen ook meteen een #lifegoal erbij ;).
Er wordt enorm genoten van de warme douche en het avondmaal dat deze keer zelfs verse sla bevat! Wel gaan we vroeg ons bed in, bijkomen van deze lange dag. We hebben een eigen kamer met 14 bedden, dus een stuk overzichtelijker en heel fijn, enkel met onze eigen vertrouwde groep. Opeens voelt dit een soort luxe!
Dag 4 – De kleinste hut
9km – 554m stijgen, 409m dalen
Zonnig – Wandeltijd 8 – 14.30u
Wat een verschil je in je lijf kan voelen na een nacht goed slapen is echt bijzonder. Vandaag worden we allemaal opgewekt wakker en zijn, bij sommigen tegen alle verwachtingen in, weer helemaal klaar voor een nieuwe dag! We starten met klauteren langs het meer en vervolgen onze weg door moerasland, wat weer een heel ander gevoel geeft dan de hogere bergen. Af en toe een riviertje oversteken en stenen hoppen. Leuk lopen! Dit is Femke haar favoriete stukje van de route en we snappen absoluut waarom. Het is een omgeving die we allemaal nog nooit ervaren hebben. Magisch voelt het bijna. Ook blijkt hier dat hooikoortspillen op sommige tochten wel op de paklijst mogen 😉
We lunchen onze pastasalade (ja, pastasalade! De lunchpakketjes zijn boven verwachting gevarieerd) aan de voet van de pas in de schaduw. Het is heerlijk weer en niet te warm maar waar mogelijk zoeken we deze op als we stil zitten.
De pas is nog 350 meter stijgen waarvan een deel weer over een blokkenterrein. Iedereen wordt er steeds handiger in en zowel Femke als Janneke loodsen ons allemaal er goed doorheen. Feest hoor, echt een speeltuin voor volwassenen!
Eenmaal boven komt Femke haar buurman tegen met een andere groep, tuurlijk haha, hier zie je elkaar boven op de berg in plaats van in de plaatselijke super 😉
De volgende hut Refugi di Saboredo komt al vrij snel in zicht en genieten daar van de hangmat, een welverdiend biertje en een warme douche én slaapzaal met uitzicht. 3 beklimmen nog een extra topje, de rest speelt een spelletje en doet wat yoga. ’s Avonds staren we naar een rood en oranje wolkendek bij de zonsondergang en Janneke, de wolken expert, vertelt dat er een weersverandering binnen 24u aan zit te komen. Helaas, we kunnen niet alles hebben!
Dag 5 – Eigen route
8.82km – 714m stijgen, 663m dalen
Zonnig en einde middag bewolking en regen – wandeltijd 8 – 14.30u (inclusief extra top)
Vandaag starten we op een zelfverzonnen route zonder pad, waarbij we weer tientallen kristalheldere meertjes passeren. Dit landschap is zo eigen, zo mooi en zo afwisselend. Van een grillige klif die in het water eindigt tot bos tot moeras tot oneindig veel stenen tot vergezichten tot valleien verderop. Het is moeilijk uit te drukken maar voor mij is dit gebied echt een 10. Op geen enkel moment saai of eentonig en heel leuk om te lopen.
Rond 11u kan er weer gekozen worden voor een extra top en hier splitst de groep weer op, een aantal lopen alvast door naar de volgende hut, Refugi d’Amitges, en de rest klimt nog een steile en technische 200 meter. Boven hebben we uitzicht over de route van de afgelopen 2 dagen en zien we gieren van top naar top cirkelen. Bijzonder hoe ver je komt in slechts een paar dagen tijd als je simpelweg voet na voet blijft plaatsen.
De weg naar de hut is vanaf hier vrij rechttoe rechtaan en iedereen mag van Femke op zijn eigen tempo deze lopen. Dit geeft ons de kans om nog bewuster aandacht te hebben voor de berg, het uitzicht en vooral onszelf.
Bijna nergens is er mobiel bereik op deze tocht. Denk aan 1x per dag dat er op een top opeens wat berichtjes binnen komen. Sommige hutten hebben wifi maar deze is meestal ook erg langzaam. We vinden dit eigenlijk allemaal wel fijn. Even helemaal weg van thuis en nog meer aanwezig hier met elkaar in de natuur.
Eenmaal in de hut verrast Femke ons met een lokale kaas- en worstplank, helemaal meegenomen vanuit het dal. Hierbij geeft ze aan dat het vaak makkelijk is om de goedkope en bekende optie uit de supermarkt te kiezen maar dat ze ziet bij haar buren en dorpsgenoten hoeveel werk en aandacht er in deze producten wordt gestopt en dat het het soms ook echt waard is om eens iets meer uit te geven voor authentieke producten van kleinschalige aanbieders. Amen en proost!
De eerste druppels vallen, tijd voor weer een warme douche en spelletjes 🙂
Dag 6 – Het dreigende onweer en bonte avond
8,5km – 325m stijgen, 680m dalen
Zonnig, iets kouder, later regen en onweer. Wandeltijd 7.30 – 11u en daarna 12.30-15u extra rondje
Vandaag vertrekken we zo vroeg mogelijk om het onweer enigszins voor te zijn en zoals aan het begin van de blog beschreven wachtte ons een roerige ochtend. Desalniettemin genoten we ook van wandelen in ander weer en we waren het er over eens dat het fijn was om de regenkleding die we al dagen meetillen daadwerkelijk een keertje nodig te hebben. De brede pas leek in de mist ook wel op Schotland en wandelen over boomwortels was weer een nieuwe ervaring in dit gebied. Het was allemaal ook maar van korte duur want in de middag liepen we nog een extra rondje met een aantal en was het vrijwel droog. We hebben wel echt mazzel!
Deze laatste hut, de Refugi d’Estany Llong, is knus en wordt beheerd door onder andere een kranige oudere vrouw die de koeien die opeens het terrein op lopen zonder twijfel wegjaagt met een bezem.
Hier hebben we onze bonte avond met Nederlandse kroeg hits 2025 en een bijna-af zelfgemaakt lied van de week.
Dag 7 – Naar beneden
15,5km – 400m stijgen, 1000m dalen
Zonnig – Wandeltijd 8.30u – 17u (inclusief optionele extra 2 uur)
Via een omweg lopen we vandaag naar de parkeerplaats waar de taxi’s ons opwachten. Een stuk klimmen in een rustig tempo, waarbij we merken dat onze lichamen een soort van zijn ‘ingelopen’. Het voelt alsof we eeuwig door kunnen lopen en niemand kijkt meer op van een blokkenveld of steilere stukken. We spotten een gems, doorkruisen het grootste en langste blokkenveld van de week en relaxen een uurtje bij een meertje met een boek alvorens we beginnen aan de afdaling.
Alles tranquilo vandaag. Het weer is goed, we voelen ons top en uitgerust en hebben geen haast. Eenmaal bij de parkeerplaats besluiten we unaniem er nog 2 uurtjes aan te plakken naar de volgende. De tocht mag niet stoppen! Maar eenmaal in het hotel is die douche en het bed ook heeeerlijk evenals het koude biertje op het terras. We did it!!
Nog één avondmaal en ontbijt met elkaar en dan zit de reis er weer op. Wow wow wow, kan ik alleen maar denken. De groep, de gidsen, het gebied, de gezelligheid, het weer. Dat het zo geweldig zou zijn had ik niet durven hopen van tevoren.
Voor een aantal was dit hun eerste of tweede huttentocht en iedereen is het er wel over eens: wandelen heeft een veel te stoffig imago. Wandelen is stoer, avontuurlijk, gezellig en zorgt dat je je elke dag weer fitter en losser voelt. Voortaan gaan we dus elk jaar!
Qua zwaarte vonden een aantal het naar verwachting iets zwaarder qua technisch terrein maar gaven aan hier ook aan te wennen en het uiteindelijk ook heel leuk te vinden.
De hutten waren verschillend in grootte, van +- 40 tot 70 personen en in de meeste kwamen ook dagjesmensen voor een drankje die je dan ‘s avonds weer zag vertrekken terwijl wij lekker bleven voor de nacht :). Elke dag startte met een fijn ontbijt met brood, kaas, tomaten en soms yoghurt en cruesli. Lunchen deden we op de berg met een pakketje uit de hut. Deze waren gevarieerd en goed gevuld met naast couscous of een broodje ook een pakje drinken, een reep en wat zoets. We hadden eigenlijk nauwelijks meer eigen snacks nodig. Het diner verraste ons steeds met hoe vers de ingrediënten waren en dat we overal 3 of zelfs 4 gangen kregen met bijvoorbeeld soep, pasta, een stoofpot en cake.
Deze tocht zouden wij aanraden voor degenen die al wel enige ervaring hebben met huttentochten en eens een ander terrein willen proberen. Krijg jij een glimlach van het idee van klauteren en hou je van Spanje? Dan wordt het tijd om de bergen hier ook eens te ontdekken!
Leuk weetje: de deelnemers van deze reis kregen allemaal een goedgevulde goodiebag met daarin Teva sandalen, een dagrugzak van Haglöfs, wollen sloffen, een vest of een haarband met handschoenen van Alwero, dagcrème en handcrème van Dr. Hauschka, Active Classic ondergoed van Snuggs, ‘Packing cubes’ van Ayacucho/Bever, vette watten, een EHBO set, een reddingsdeken en vochtige washandjes van Heltiq, een vitamine pakketje van Vitaily, natuurlijke deodorant van The Lekker Company, proteïnepoeder van Frecious, repen van TREK, een thermosfles en 2 hammandoeken van de Nationale Postcode Loterij. De mazzelaars 😉
