De wind snijdt in mijn gezicht, ik zie mijn bergschoenen voorzichtig stappen zetten op het ijzige pad richting de pas. Een onverwachte windvlaag brengt me uit balans en laat me in de diepe sneeuw stappen. Om me heen hoor ik meestal enkel de wind, soms een opbeurend liedje van een mede-groepslid. Blij met de laagjes die we aan hebben komen we stap voor stap dichterbij de hut. Het duurt echter zo lang dat op een gegeven moment de gedachte ‘we zijn er bijna’ niet meer door mijn hoofd gaat. Er is enkel een bocht, nog een bocht, nog een bocht, veel wit, wat plantjes en de rugzak voor me. De enkele keer dat ik om me heen kijk zie ik 2 steenbokken op de berg naast ons en onder ons, op een vlak stuk, een stel met een hond. Pauzeren doen we niet meer. Het is bijna donker en het is belangrijk om voor die tijd aan te komen. Teruggaan is geen optie meer. Eigenlijk is het best spannend want ik weet hoe meedogenloos de bergen kunnen zijn en op dit moment voel ik me echt een speelbal van de elementen. Iedereen voelt dit, blijkt later, maar niemand deelt het. Het is belangrijk om de spirit erin te houden en simpelweg door te stappen. Dan klinkt er eindelijk een verlossend geschreeuw voor de groep: we zijn op de pas en de hut is in zicht!
Het klinkt zo blij dat ik het idee heb dat de hut al voor hun neus staat, maar hij blijkt nog een kilometer verder te liggen. Dit geeft echter niks, aan deze kant van de pas is de wind weg en met elke stap komt de hut dichterbij. Er staan mensen buiten ons op te wachten en toe te juichen. We hebben het gehaald!
Deze september gingen we op huttentocht in de Dolomieten met een groep van 11 deelnemers en gids Jackie. In deze blog vertel ik er alles over!
We lopen 4 dagen door het gebied ‘Gruppo del Cantinaccio’ in Trentino. Van tevoren zien we al het niet al te veelbelovende weerbericht met enkel neerslag en zelfs sneeuw maar we bedenken ons: het weer is in de bergen altijd onvoorspelbaar dus het kan nog alle kanten op! Wel geeft de gids al aan dat het slim is om wat goede handschoenen en een muts in te pakken, dus dat doen we in elk geval maar vast braaf.
Dag 1 – Nachttrein
De eerste dag staat in het teken van reizen. We hebben de nachttrein van Utrecht Centraal en iedereen gaat gezellig mee behalve 1 deelneemster die aanhaakt vanaf haar vakantie in Italië. De sfeer zit er gelijk goed in en we proosten op een mooie reis! Vaak hebben de treinen in Duitsland vertraging maar deze keer niet; we komen precies op tijd aan en redden de krappe overstap van 8(!) minuten in Innsbruck. Ook de tweede trein komt op tijd aan en met een broodje in de hand reizen we met taxi transfer verder naar onze eindbestemming te Pera di Fassa: Hotel el Paster.
Tijdens de rit komen we steeds hoger en stromende regen verandert geleidelijk in dikke vlokken sneeuw. Het weerbericht had dus toch gelijk!
Dag 2 – Sauna
Na aankomst in het hotel hebben we nog een hele middag om te ontspannen voor we aan onze tocht beginnen. Hier geeft iedereen op zijn eigen manier invulling aan: lekker relaxen op de kamer, aan de apfelstrudel en mooie Italiaanse mannen in een restaurantje verderop en een bezoek aan de sauna/ het stoombad en het zwembad. Helemaal bijgekomen van de reis verzamelen we om 18u in de bar voor de eerste briefing van Jackie, onze gids. De vooruitzichten zijn op zich goed; er wordt geen neerslag verwacht maar door de vele sneeuw die vandaag is gevallen, moet onze wandeling voor morgen helaas wel worden aangepast. Maar Jackie heeft een mooi alternatief bedacht en vrolijk beginnen we aan onze zeer welkome maaltijd. Deze is meteen de eerste uitdaging van de reis; saladebar (heel lekker dus heel veel), fruit (wederom veel), pasta met asperges, hoofdgerecht naar keuze (ik had kaas..) met heul veul bijgerechten als polenta, aardappel, champignons en om het af te toppen nog een tiramisu. Het was allemaal heerlijk en we hebben enorm ons best gedaan, maar toch vroeg de serveerster toen ze de borden weghaalde: you don’t like? Hoe groot zijn de magen van de Italianen?? Hierna konden we in elk geval helemaal niets meer dus gingen lekker vroeg naar bed om morgen fit aan de tocht te beginnen!
Dag 3 – De berg op! 15 km – 900 meters klimmen
Bij elke hut ontvangen we in de ochtend een uitgebreid lunchpakket voor de volgende dag met 2 (vaak grote) broodjes en een stuk fruit. Met wat moeite proppen we deze bij onze tas erbij en gaan en op pad! Vandaag lopen we van het hotel naar boven naar de eerste hut (Rifugio Stella Alpina Spiz Piaz) in plaats van met de gondel te gaan en daarna de pas over te klimmen. Dit is jammer maar ook dit is een magische wandeling. We beginnen in de groene alpenweiden in het dal op 1350m en naarmate we hoger komen wordt het bos steeds dichter. Het pad is goed begaanbaar maar wel idyllisch met veel boomwortels. Vanaf 1800m begint het landschap steeds witter te worden en eenmaal boven is het een waar winterwonderland. Boven is bij de gondel, waar we anders zouden zijn uitgestapt, op 1900m. Hier drinken we een ‘Calimero’ – Bombardino met espresso en slagroom – die deze vakantie nog regelmatig voorbij zal komen! We vervolgen de tocht naar de hut en rond 14u komen we hier aan. Na een theetje brengen we onze tassen naar boven waar we verrast worden met prachtige houten bedden op tweepersoonskamers. Dit is wel wat luxer dan we ons hadden voorgesteld van een berghut! Je kan hier water uit de kraan drinken en er is zelfs een douche. Aangezien we morgen helaas weer niet de route kunnen lopen zoals gepland, neemt Jackie ons mee een stuk dat pad op zodat we toch een mooie beklimming hiervan meekrijgen. Op de terugweg landt naast onze neus een helikopter met mensen uit een hoger gelegen hut die daar eergisteren aan waren gekomen en niet meer weg konden in verband met alle sneeuwval van gisteren. Die heeft hen dus ook echt overvallen. ’s Avonds eten we wederom een heerlijk 3 gangen diner met onder andere minestrone soep, goulash, spinazie knödel, linzentaart en fruit. Vandaag besloot 1 van de deelneemsters morgen terug te gaan naar het dal. Ze was ziek geweest en dit hinderde haar zo erg dat ze niet van het wandelen en klimmen kon genieten. Een lastige en dappere keuze, gelukkig kan ze makkelijk met de gondel terug en nog een paar dagen uitzieken en genieten in het hotel in het dal.
Dag 4 – Lesje nederigheid – 20km – 900m dalen, 1100m stijgen
Omdat Jackie ’s ochtends heen en weer naar de gondel loopt, kunnen wij uitslapen en rustig ontbijten. We stappen het balkon met ijspegels op voor een prachtig uitzicht en een eerste frisse neus. We hebben zin in vandaag!. We starten met een afdaling over de verharde weg waarna we over een bospad naar boven slingeren. Na een paar uur begint de echte klim langs de rivier. We steken deze vaker over en de overgangen worden steeds primitiever. Eerst mooie bruggetjes en later simpelweg over stenen lopen die er in liggen. Het is inmiddels echt klauteren en nu we weer boven de sneeuwgrens zijn ook glad. Langs een hoge rots met ijspegels lopen is even spannend want het is enigszins aan het dooien en je ziet ze al van ver af en toe vallen. Die wil je niet op je hoofd! Er komen een aantal mensen ons tegemoet die aangeven zelf niet verder te willen, ze hebben geen stokken en kiezen het zekere voor het onzekere. Wij besluiten door te klimmen maar na een tijdje is de sneeuw helaas onbegaanbaar diep. Het pad is niet meer zichtbaar en doorgaan zou niet verstandig zijn. Naar beneden is echter ook geen geintje over die smalle paadjes en gladde stenen dus dit is even flink balen. Opeens staat de hele dag op losse schroeven: waar gaan we slapen? Komen we nog wel bij de hut? Redden we het naar beneden? Jackie zegt: stap voor stap, eerst allemaal veilig naar beneden en daar gaan we nadenken over een alternatief plan. Focus! Dus dat doen we en gelukkig komen we allemaal weer heelhuids beneden. De groep baalt maar iedereen staat achter de keus om om te keren, de berg is geen plek om risico’s te nemen! Jackie heeft gauw een nieuwe route bepaald en na 2 busritten door het dal beginnen we om 16u met een nieuwe klim vanaf de andere kant van de berg naar dezelfde hut (Rifugio Antermoia). Deze begint gemoedelijk langs een herder met zijn kudde schapen en we schieten volgens de bordjes lekker op. Hoe hoger we komen des te harder de wind begint te blazen (windkracht 5) en de tocht steeds zwaarder wordt. Omkeren is geen optie meer en zoals in het begin van de blog beschreven staat lopen we op pure wilskracht de barre tocht door de elementen. Als we eindelijk bij de hut aankomen om 19u ’s avonds zijn we ZO BLIJ, emotioneel en opgelucht! Het diner smaakt die avond ook fenomenaal en de bedden liggen goddelijk (ook al is inslapen voor veel lastig en worden we allemaal vaak wakker van de adrenaline die nog door het lijf zoeft). Na ons komt overigens het stel met de hond ook nog binnen waarvoor de hut een uitzondering maakt, normaal mogen er geen honden binnen maar om 19.30u ga je mensen ook niet meer terug de storm in sturen.. Het baasje slaapt vanavond bij hem in de kelder.
Dag 5 – Bedankje van de berg 14km – 550m dalen, 450m stijgen (enige dag originele route)
De Antermoia hut is enorm populair in verband met de prachtige ligging met weids uitzicht en ligging dicht bij een meertje. Deze mogen we dan ook niet missen en onze tocht vandaag begint met een lusje hierlangs. Het is inderdaad prachtig maar het weer is nog steeds vrij guur met sterke wind dus een paar foto’s en hup doorlopen! De afdaling is dezelfde weg als die we gister omhoog zijn gekomen. Naar beneden gaat wel veel sneller en iedereen is fitter. In het dal zien we een marmot en drinken we lekker warm binnen koffie (en calimero’s) met een apfelstrudel in een hut. 1 van de deelneemsters besluit vanaf hier ook terug te gaan naar het hotel voor wat welverdiende wellness en wij lopen verder door het dal en langs koeien met enorme hoorns (die vorig jaar nog mensen hebben aangevallen!) waarvandaan we weer beginnen aan de 450m klim naar de volgende hut Sasso Piatto. Vanaf de berg zien we de top waar we vandaan komen, bizar hoe snel je toch lopend gaat, het lijkt enorm ver weg. Boven de boomgrens komen we op witte open weides met paarden en koeien. Boven komen we langs een alm en dan zijn we opeens bij de hut. En wat voor één! Inmiddels is de zon gaan schijnen en we vinden bij de hut paarden, koeien en varkens. Fijn om een iets kortere dag te hebben vandaag. Iedereen kiest zijn eigen weg die middag. Een paar gaan nog een stuk lopen met 2 nederlandse broers en hun vader die we hebben leren kennen in de vorige hut, anderen gaan douchen en even liggen, en wij zitten in de zon uit de wind te kijken naar een jongen die slacklined in de speeltuin naast de hut (zo leuk is het hier voor kinderen!) We drinken een borrel met een spelletje en kaasje en dan komt iedereen weer binnen voor het avondeten. Echt goed weer, intens lekkere pasta, risotto, kaas en panna cotta. Tijdens het diner zijn we de helft van de tijd echter buiten; de mooiste zonsondergang die we allemaal ooit hebben gezien is buiten en creëert een gouden rand rond de bergen. De berg zegt: goed gedaan meiden, jullie hebben het verdiend 😉 De dag sluiten we af met yin yoga in de ‘living’ en gaan allemaal voldaan naar bed. Met 10 op een kamer deze keer en (bijna) iedereen sliep goed!
Dag 6 – Van ijspegels naar huis – 10km 300m dalen, 150m stijgen
Wiehoee blauwe lucht! Jackie besluit dat we als we vroeg op staan we een mooie route op hoogte kunnen lopen vandaag in verband met het mooie weer. Dat laten we ons geen twee keer zeggen! We lopen om de 3 bergtoppen Sasso Piatto, Sasso Lungo en Punta Grohmann heen naar Hotel Passo Sella Dolomiti Mountain Resort met een stop bij een hut onderweg. Het is geweldig om ook een hele ochtend in mooi weer zonder wind te lopen met uitzicht op de vallei. Toch is de grond nog erg glad dus komen niet heel snel vooruit. We zien onderweg nog een marmot die anderen waarschuwt op een rotsblok en het laatste stuk is een sprookjesachtig kronkelpad met witte toefjes op boompjes en stenen om ons heen. Na 6 uur lopen hebben we uiteindelijk een taxi naar het hotel waar we gauw in de transfer stappen naar het vliegveld van Verona (de nachttrein was uitgevallen in verband met noodweer in Oostenrijk dus SNP had ons omgeboekt naar een vlucht heel fijn) Op het Airport nuttigen we ons laatste Italiaanse wijntje en Parmigiano en op naar huis.
Terugkijkend op deze tocht ben ik zo trots op alle deelnemers. Dit was wellicht niet de huttentocht zoals we die voor ogen hadden maar het heeft ons geleerd dat in de bergen niet onze wetten maar die van de elementen gelden. Daar heb je je simpelweg op aan te passen en dat is echt wel een test. Ondanks een aantal tegenslagen zagen we overal ook de lessen en silver lining in (het heeft tijdens onze wandelingen niet geregend of gesneeuwd!!) en hebben we een prachtige tijd gehad in dit fenomenale gebied en hebben we toch alle hutten aangedaan die op de planning stonden. Het was een geweldige week met een geweldige groep! Heel veel dank aan allen :))
