Kinderwens
15 september ’21, een willekeurige parkeerplaats in Stockholm, 07.15u
‘HOOOOOOOOOOOLYSH*T!’
‘WAT?!’
Ik doe de deur van het minibadkamertje in de camper open en kijk Maarten, die nog op bed een boek lag te lezen, aan.
‘Ik ben zwanger.’
‘WAT?’
Ik laat hem de zwangerschapstest zien. Geen twijfel mogelijk, je ziet echt twee streepjes.
We blijven stil naar de test staren. Overdonderd. Ik weet niet meer wat ik precies voelde, ik weet alleen nog dat we stil waren en niet wisten welke emotie we exact voelden en al helemaal niet welke houding we aan moesten nemen bij die emotie.
Een uur later stonden we op straat om samen met twee vrienden, die ook aan het reizen waren en ook in hun camper op diezelfde parkeerplaats stonden, te gaan ontbijten. Het ontbijttentje puilde uit van de moeders met kleine baby’s. Wat wil je op een werkdag rond 10u. Af en toe keken Maarten en ik elkaar aan en ging weer dat gevoel door mijn lijf: ‘holy shit. It’s getting real.’ Na het ontbijt namen we afscheid van onze vrienden en renden we naar een apotheek om nieuwe zwangerschapstesten te kopen. We moésten weten of het klopte. Natuurlijk klopte het, dat wist ik diep van binnen ook al, maar het was een manier om te dealen met de onbekende, vreemde, overweldigende emotie.
Ik was zwanger.
We waren 34 (ik) en 32 (Maarten) en woonden al 1,5 jaar in onze camper. We hadden geen huis, we waren elkaars thuis, en reisden met Tommie en Eddie door Europa. Klapperende eierstokken heb ik nooit gehad, ook niet toen rond mijn 30e veel van mijn vriendinnen kinderen begonnen te krijgen. Ik wist zelfs niet eens of ik wel kinderen wilde en ook Maarten stond er zo in. We genoten enorm van onze vrijheid en het leven met elkaar. Tot ik in augustus ’22 opeens een nieuw gevoel ervaarde. We stonden op een prachtige plek in Zweden en ik keek uit het camperdeurtje naar Maarten die buiten zat te knuffelen en spelen met de hondjes. Ik keek naar hem, naar hen, en bedacht me: ik wil een kind met jou. Ik wil een gezin zijn.
Meteen die avond deelde ik dat met Maarten. ‘Ik had al verwacht dat dit moment ooit zou komen.’ Zei hij. Hij stond er niet negatief tegenover, maar wilde het idee laten bezinken. Dat begreep ik, dat wilde ik ook, ik wilde echt niet nu opeens zwanger zijn. Ik wilde het idee gewoon even laten marineren, bij ons beiden.
Veel tijd kregen we daar niet voor, want drie weken later was ik zwanger (we weten hoe baby’s gemaakt worden en waren daar natuurlijk zelf bij 😉, maar ik had absoluut niet verwacht dat ik zo snel zwanger zou worden).
30 september boekten we een echo bij een kliniek in Denemarken en hoorden we voor het eerst het kloppende hartje van de baby en bleek ik ongeveer 6 weken zwanger. De misselijkheid kwam vanaf dat moment ook echt op de proppen, dus we zijn toen gierende banden naar NL gereden (brakend boven een camperwc hangen is echt geen pretje) en boekten een huisje in een vakantiepark. We hadden immers geen huis meer.
Gelukkig vonden we binnen korte tijd een huurhuisje (40m2) en vanuit dat huurhuisje begon onze zoektocht naar ons eigen huis. 1 maart ’22 trokken we in ons eigen huis en op 9 mei ’22 werd Pip geboren. Thuis en in bad. Vanaf dat moment heb ik me altijd afgevraagd hoe ik OOIT kon denken dat ik geen kinderen wilde, want moeder zijn voelde vanaf dag één als natuurlijkste wat ik ooit heb gedaan en Pip was (en is) de wereld voor me.
De bevalling
Mijn bevalling werd (en word) door velen aan wie ik het vertel omschreven als een droombevalling. Zo heb ik het echter niet ervaren en dus word ik altijd een beetje kriebelig als mensen dat zeggen. Ik vond het vooral gewoon een hele bevalling haha. Op zondagavond 8 mei om 21:30u, ik was toen 38+5, braken mijn vliezen. Niet een beetje, maar echt volledig. Net als de zwangerschap had ik dat nog niet echt verwacht, omdat er toch een beetje de overtuiging heerst dat een eerste kindje altijd iets “te laat” komt. Afijn, Pip liet niet op zich wachten, want om 03:56 is ze geboren. De bevalling verliep voorspoedig, alles ging goed en ik ben thuis in bad bevallen. Echt een droombevalling dus 😉 ware het niet dat ik vanaf 21:45 in een weeënstorm zat die pas om 02:20u stopte (vanaf toen mocht ik gaan persen, mijn persfase duurde 1,5uur.) Die weeënstorm vond ik héél heftig. Echt heel heftig. Het overviel me letterlijk en ik kreeg geen tijd er van bij te komen, want het bleeeeeeef maar gaan. Wát een pijn. Ik zou toekomstige moeders moed in willen praten en trouwens, dat wil en doe ik ook, want wij vrouwen zijn de krachtigste wezens op aarde en wij kunnen dit, dus als jij dit nu leest, zwanger of met kinderwens, weet dan dat jij dit ook “gewoon” kan. Ik ga alleen niet roepen dat het een fijne ervaring was, want dat vond ik gewoon niet
Natuuuuuuuurlijk ben ik enorm blij en dankbaar met hoe het is verlopen. Thuis, alles goed gegaan, gezond kindje en met mij alles goed. Natúúrlijk en ik daar dankbaar voor. Dat dankbare gevoel bestaat alleen naast het gevoel dat ik zo’n bevalling niet graag nog een keer zou doen 😉
En toen was Pipje daar. Het mooiste, liefste, knapste, alleste babytje wat wij ons OOIT konden wensen. Ik had niet, zoals je wel eens leest, meteen het gevoel dat ik haar kende. Ik werd daar een beetje onzeker van en ging aan mezelf twijfelen. Ik had wel eens gelezen en gehoord dat moeders bij het zien van hun baby meteen het gevoel hadden dat ze de baby altijd al gekend hadden of de baby herkenden. Naja, dat had ik dus niet 😉 Maar het oermoederinstinct, dat je meteen voelt dat je de baby moet verzorgen en beschermen, en de liefde die er bij komt kijken, die was er gelukkig meteen.
Moederschap
Inmiddels is Pip bijna twee en is er geen rol in mijn leven die ik leuker vind dan het zijn van moeder. Ik ben staaaaapelgek op Pip en bedenk me echt nog best vaak dat ik niet wist of ik kinderen wilde en dat ik dan nu naar mezelf kijk en denk: je bent echt een geboren moeder, hoe kon je dat niet weten? Haha. Ik geniet van elke grap die ze uithaalt, woordje wat ze zegt, stap die ze zet en lach die ze lacht.
Wel merkte ik al heel snel nadat Pip er was, dat ik niet gemaakt en geboren ben voor het zijn van een fulltime zorgende moeder. Ik wil veeeel zorgen en veel met haar zijn, maar ik wil ook op regelmatige basis “gewoon” Judith, de avontuurlijke, ondernemende, sportieve en enthousiaste vrouw zijn. Gelukkig kunnen Maarten en ik hier goed met elkaar over praten en staat Maarten er helemaal hetzelfde in. We geven elkaar daarom de vrijheid om zelf nog dingen te kunnen ondernemen zonder Pip en die balans lijken we inmiddels gevonden te hebben. Ik ga regelmatig een midweekje weg naar de bergen en als ik thuis ben ben ik heel veel samen met Pip zodat Maarten de vrijheid heeft om andere dingen te doen die hij leuk vindt. En uiteraard genieten we enorm van onze tripjes met zijn drietjes of met zijn vijfjes, met onze camper.
Het zijn van moeder heeft mij niet veranderd, maar heeft wel mijn kijk op mezelf en het leven veranderd. Ik ben liever voor mezelf geworden, omdat ik vind dat Pip het verdient dat ik lief ben voor mezelf. Ik wil dat zij ziet dat ik van mezelf hou en goed voor mezelf zorg, ik wil daarin een voorbeeld voor haar zijn. Pip heeft mij ook leren doen inzien dat het leven, het simpele leven, het thuis zijn met elkaar, intens waardevol is. Ik kan echt enórm genieten van dagen met Pip waarop er weinig anders nuttigs uit mijn handen komt behalve voor haar zorgen. Ik weet wel dat ik daar zo van kan genieten omdat er ook dagen en weken zijn waarop ik niet met haar ben, dus die balans blijkt weer goed te zijn en dat is fijn.
Het moederschap kan uitdagend zijn, maar ik vind het vooral een enorm geschenk en cadeautje en je zal mij niet horen zeggen dat ik het zwaar vind. Zo wíl ik het ook gewoon echt niet zien. Heus, sommige dagen vind ik zwaar, maar het moederschap an sich niet. Het gaat me heel makkelijk en natuurlijk af. Ik hou enorm van zorgen en ben stapelgek op Pip, dus dan is het eigenlijk alleen maar makkelijk en mooi 😄 Ik krijg vaak de vraag of we de wens hebben voor een tweede kindje. Die wens is er niet. Wellicht komt die wens ooit, dat zien we dan wel weer.
Judith Noordzij
